राज्य प्रतिनिधी-मराठवाडा पुन्हा एकदा पावसाच्या तडाख्याने हादरला आहे. आकाशातून कोसळणाऱ्या पाण्याने जमिनीचा रंग बदलला, पण शेतकऱ्याच्या चेहऱ्यावरचा आशेचा रंगही फिकट झाला. पाच हजार तीनशे वीस गावांतील शेतपिकं चिखलात गेली . ही केवळ आकडेवारी नाही, ही हजारो घरांची हकीकत आहे.शेतात उभं असलेलं सोयाबीन, तूर, मूग, मका, बाजरी, ऊस — सगळं पाण्याखाली. काही ठिकाणी तर पिकं मुळासकट उखडून गेली. शेतकऱ्यांनी कर्ज काढून पेरणी केली होती. आता हातात काहीच नाही. कर्ज फेडायचं कसं? घर चालवायचं कसं? या प्रश्नांनी मनात वणवा पेटला आहे.
घरात पाणी, अंगणात चिखल, आणि मनात चिंता. काही भागांत जनावरंही अडकली आहेत. शाळा बंद, रस्ते खचलेले, आणि गावात मदतीची वाट पाहणारे चेहरे. पंचनामे सुरू आहेत, पण शेतकऱ्याला हवी आहे तातडीची मदत, नुसती आश्वासनं नव्हे.
मुलांच्या शिक्षणासाठी ठेवलेली रक्कम आता घरखर्चासाठी वापरावी लागतेय. काही ठिकाणी मुलांच्या लग्नाचे स्वप्नंही पावसात वाहून गेल्यासारखे वाटत आहेत. वृद्ध आई-वडीलांच्या औषधासाठी पैसे नाहीत, आणि तरुण मुलांच्या डोळ्यात पुन्हा शहराकडे पलायनाची छाया.
पण या सगळ्या गोंधळात एक गोष्ट मात्र स्पष्ट आहे . मराठवाड्याचा शेतकरी पुन्हा उभा राहील. चिखलातूनच अंकुर फुटतो, आणि संकटातूनच संघर्षाची नवी कहाणी जन्म घेते.
हातात अजूनही माती आहे, आणि मनात अजूनही मातीवर प्रेम आहे.